දොස්තර දෙවිවරු...

අගෝස්තු නිවාඩුවට ගෙදර ගියේ ගොඩක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන..
ඉස්කෝලේ නිවාඩු  නිසා ගෙදර ඉක්කොමලා ට්‍රිප් එකක් යන්න හිතාගෙන හිටියේ.
සෙල්ලං ගෙවල් දාන්න..බීච් යන්න වැඩ ගොඩක් තියෙනවනේ පොඩි උන් එක්ක කරන්න.
අපේ රාජ් ටත් කෝල් කරා ලංකාවට ගියපු ගමන් එන්නං පොත් ටිකකුත් අරගෙන කියලා.

සති තුනයි නිවාඩුව තිබුනේ.
අන්තිම සතියේ ඔක්කොම වැඩ ටික දාගෙන මුල් සති දෙකේ පොඩි උන් දෙන්නා එක්ක සෙල්ලං කර කර හිටියා..
ඉස්කෝලෙත් පටන් ගන්න ලඟ නිසා ලඟ පාත කොහේ හරි ට්‍රිප් එකක් ගිහිල්ලා එන්න හිතං ඉන්නකොට යාළුවෝ වගයක් සෙට් වෙලා පොඩි උන් එක්ක කැළනියේ වෝට වල්ඩ් එක බලන්න යන්න.
උන් එක්කම ගියා දවසම ඇවිදලා ගෙදර ආවා..
ඊලඟ දවසේ තව යාළුවෙක්ගේ ගෙදර පොඩි පාටියක්.
නිවුන් දරු දෙන්නෙක් හම්බෙලා හිතවත්ම යාළුවෙක්ට.
ඒ දෙන්නගේ උපන්දින පාටිය.නොගිහිල්ලම බැරි නිසා කට්ටියම ගියා රෑ කෑමට...
ඔක්කොම පොඩි හිටියෝ නිසා පොඩි අයගේ කෑම තමයි තිබුනේ..
වැඩිහිටියොත් සැර බීම මොකුත් නෑ බත් එහෙම කාලා රෑ 10-11 වෙනකොට කට්ටියම විසිරුනා...
ඊලඟ දවසේ උදේ පොඩිම දුවට බඩේ අමාරුවක් වගේ..ඇඟට හරි නෑ කිව්වා..
වයස අවුරුදු 3,
ලොකු එක්කෙනාට අවුරුදු 9.
උදෙන්ම ගිහිල්ලා දෙන්නටම බේත් ගෙනාවා...
හවස් වෙනකොටත් අඩු නෑ...
ආයිත් ගියා ඩොක්ටර් ලඟට...
බයවෙන්න එපා කියලා බේත් දීලා එව්වා..
රෑට කාලා නිදාගත්තට දෙන්නටම උණ නිසා අපි සෙවිල්ලෙන් හිටියේ....
11ට වගේ පොඩි එක්කෙනා වමනේ දාන්න ගත්තා ආයිමත්.
ටික වෙලාවක් යනකොට ඇඟ ඔක්කොම කහ පාට වෙලා තොල් එහෙම වේලිලා..
අපිට තේරුනා අමාරුයි වගේ...
එහා ගෙදර නැන්දට කාථා කරාම කිව්වා ඉක්මනට යමු ඉස්පිරිතාලෙට කියලා..
විනාඩි 10ට මම පොඩි එක්කෙනා අරගෙන පානදුරේ ඉස්පිරිතාලෙට ගියා.
ගියපු ගමන් ළමා වාට්‍ටුවට ඇඩ්මිට් කරා...
දෙයියෙක් වගේ හිටපු දොස්තර මහත්තා මුලින්ම බැන්නා ඇයි මෙච්චර වෙලා තියාගෙන හිටියේ තව පැයක් පරක්කු උනානං වැඩක් නෑ කියලා...
ඒ වෙනකොටත් කෑම විස වෙච්ච විෂබීජය නිසා වමනේ , බඩ එළිය එක්ක ඇඟේ ශක්තිය ඔක්කොම ගිහිල්ලා වේලිලා කිව්වා..
සේලයින් ගහන්න නහරයක්වත් පේන්නේ නෑ...
බොහොම අමාරුවෙන් කරුනාවන්ත නර්ස් නෝනලා දෙන්නෙකුත් එකතුවෙලා සේලයින් එකක් ගහලා බේත් ටික දුන්නා වෙලාවට...
ලොකු එක්කෙනත් වමනේ දානවා කියලා වයිෆ්ගේ අම්මා කෝල් කරා ඒ අතරෙම...
මම දුවලා ගිහිල්ලා එයාවත් අරගෙන ඇවිල්ලා ඒ වාට්‍ටුවෙම නතර කරා..
සතියක් තිස්සේ සේලයින්, ජීවනී එක්ක තව තව බේත් දීලා දෙන්නව හොඳ කරගත්තා...
ආපු දවසේ ඉඳලා ඒ වාට්‍ටුව බාරව හිටපු දොස්තර නෝනයි මහත්තයයි ළමා වාට්‍ටුවෙ හැම තැනම ඇවිද ඇවිද ළමයින්ගේ දුක සැප බල බල බෙහෙත් කරේ රෑ දවාලක් නැතුව...
බ්‍රහස්පතින්දා මට යන්න ටිකට් එක එවලා තිබ්බා කොම්පැනියෙන්...
මැනේජරයට මේල් ගහලා යන්තන් ඉරිදා වෙනකන් නිවාඩුව දික් කර ගත්තා...
සෙනසුරාදා පොඩි දෙන්නවම ටිකට් කපලා ගෙදර ගෙනාවා...
අපි එන වෙලාවෙත් දොස්තර මහත්තයා කිව්වේ ආපු හැටියට මෙහෙම යන්නේ පුදුම වෙලාවක් කියලා..
ගොඩක්ම ෆ්‍රයිඩ් රයිස් රෑ වෙනකං තිබුනම ඒවට දාන සෝස්,ඔයිල් එක්ක හැදෙනවලු විෂබීජයක්.
ඒකලු ගොඩක් පොඩි ළමයින්ට හැදෙන්නේ..
ඒක දරුනුම විදියට තමයි අපේ දෙන්නට හැදිලා තියෙන්නේ...
බෙහෙත් වලින් දොස්තර මහත්තුරුන්ගේ නර්ස් නෝනලගේ කරුනාවෙන් ඉක්මනටම අපි සනීප කරගත්තා...

රාජ් උඹ තරහා නෑ නේද එන්න බැරි උනාට..
මම ඉරිදා රෑ ආවා මචං...
නිවාඩුව හීනෙකින්වත් හිතපු නැති විදියට උවර උනා...
තාමත් හරියට නින්දක් නෑ සැරින් සැරේ ඇහැරෙනවා එදා ඉස්පිරිතාලෙට ගියපු හැටි මතක් වෙලා...

මේ ලිපිය පානදුර මූලික රෝහලේ 5, ළමා වාට්‍ටුවේ සැම දෙනාටම උපාහරයක් වේවා....